PvdA spreekt op Internationale Vrouwendag 2009

Afschaffen die handel?

08-03-2009 - door de redactie

Tijdens de viering van de Internationale Vrouwendag in Oldenzaal stelde PvdA Statenlid Attiya Gamri de vraag: Hebben we in deze moderne tijd nog wel een Internationale Vrouwendag nodig? Laat u inspireren door echte PvdA woman-power en lees hier de toespraak van 'LaTunc', gehouden op 8 maart op de Grote Markt van Oldenzaal. nog wel een Internationale Vrouwendag nodig? Laat u inspireren door echte PvdA woman-power en lees hier de toespraak van 'LaGamri', gehouden op 8 maart op de Grote Markt van Oldenzaal:

Ik vind het bijzonder prettig dat ik u vandaag mag toespreken, op deze speciale dag. Om te beginnen mijn complimenten aan de Oldenzaalse vrouwenraad en Amnesty International voor het organiseren van deze middag met als thema de jaren 60,70 en 80.

Het is vandaag een feestdag. We laten ons niet klein krijgen door de kredietcrisis en sombere berichten over massa-ontslagen, maar we staan vandaag feestelijk stil bij het verleden en de toekomst van vrouwen in Nederland- en buitenland. Vandaag is het een feest voor alle vrouwen, en voor iedereen die van vrouwen houdt– dus ook voor uw man!

U vraagt zich misschien af waarom we de Internationale Vrouwendag op 8 maart vieren.. Dat doen we omdat 8 maart een bijzondere dag is in de geschiedenis van de vrouwenrechten. Precies 101 jaar geleden - op 8 maart 1908- gaan de textielarbeidsters van New York in staking. Ze protesteren tegen slechte arbeidsomstandigheden met de leus: “Wij willen Brood en Rozen” . Voor het eerst gaan vrouwen de straat op om openlijk respect en waardering te eisen.

De staking in New York is het begin van de vrouwenemancipatie. Dankzij deze dappere vrouwen in het buitenland hebben we hier het lef gehad om te vechten voor onderwijs, voor beter betaald werk en voor algemeen kiesrecht. EN…. In 1910 besluiten de socialisten om 8 maart uit te roepen tot dé Internationale Vrouwendag – maar beste vrouwen, dan is er nog een lange weg te gaan.

Vanavond staan de jaren 60,70 en 80 centraal. De jaren dat onze grote zussen, moeders en grootmoeders jong waren. Het zijn ook de hippie jaren, waarin zogenaamd alles mocht en alles kon. Maar kijkt u nu eens eerlijk naar het leven van uw moeder toen ze jong was – hier in Twente.

Ik durf te wedden dat uw moeder al jong netjes getrouwd was en thuis voor de kinderen zorgde. Ik durf te zeggen…Voordat ze trouwde, durfde ze niet naar de huisarts om naar de pil te vragen. En thuiskomen met een vriendje van een andere kerk was natuurlijk uit den boze. Ongewenst zwanger?… wat een drama want alleenstaand moederschap in die tijd was niet geaccepteerd binnen de familie s maar ook niet in de maatschappij.

In de jaren ’60-’70 en 80 hebben ook nog maar weinig vrouwen een goed betaalde baan buitenshuis. Vrouwen die studeren, werken vaak na hun opleiding een tijdje, maar leggen het werk neer zodra ze gaan trouwen en kinderen krijgen. Het is in die tijd nog steeds een beetje een schande als een man zijn vrouw niet onderhoudt. Dus de vrouwen die werken, doen dat uit noodzaak en zelden met persoonlijke groei als doel.

Kijkt u nog eens even naar het leven van uw moeder en uw grootmoeder – wat hebben wij vrouwen dan hard gevochten voor de vrijheden, die nu zo normaal lijken te zijn! We zijn allemaal naar school geweest, we hebben goed betaalde banen en we zijn baas in eigen buik .
Ik weet dat sommigen zich afvagen waarom wij moderne vrouwen nou nog een vrouwendag nodig hebben. Voor een deel begrijp ik dat . Zeker in vergelijking tot andere landen, doen wij het in Nederland heel goed. Vrouwen in Nederland leveren topprestaties, of het nou gaat om vrouwen in het bedrijfsleven, in de politiek of om vrouwen die naast hun baan ook nog een gezin draaiende weten te houden.

Wij doen het goed in Nederland – maar in de rest van de wereld hebben veel vrouwen het nog steeds moeilijk. Vandaag de dag zijn er nog steeds landen waar vrouwenbesnijdenis op grote schaal voorkomt en er zijn landen waar vrouwen gestenigd worden als ze in de ogen van hun man een misstap hebben begaan – ik noem maar twee extreme voorbeelden.

Dames, Voor deze vrouwen vind ik het ontzettend belangrijk dat wij ieder jaar samen stil staan bij de rechten van de vrouw . Want de staking in 1908 vond plaats in New York en niet in Nederland. Wij hadden de vrouwen uit het buitenland nodig om in Nederland zaken te veranderen. Wij zijn gesteund door vrouwen uit Amerika en Europa om te strijden voor gelijke rechten alleen hadden we de kracht, de lef en de kennis niet gehad om onze rechten aan de orde te stellen. Wij vrouwen hebben elkaar nodig.

Als we onze krachten bundelen bereiken we veel in korte tijd. Onze moeders en grootmoeders vinden het geweldig dat er nu kinderopvang is, en een betere verdeling tussen werk en gezin. Wij dochters en kleindochters vinden het fijn dat de mannen van tegenwoordig beter zijn opgevoed: Mijn broers kunnen koken, doen de was en moppert niet als hun partners weer eens laat thuis zijn. Maar niet iedereen heeft het zo getroffen als ik als wij…..

Zoals u ziet ben ik van allochtone huize en ik weet hoe moeilijk vrouwen uit andere culturen het in ons land hebben. Wij allochtone vrouwen hoeven niet te ontkennen dat Huiselijk Geweld in onze gemeenschappen vaker voorkomt dan in Nederlandse kringen. Dat er binnen onze gemeenschappen nog steeds met eerwraak gedreigd wordt en dat wij nog steeds gedwongen worden om ons anders te kleden en te gedragen in het openbaar.

Ik heb vroeger thuis geleerd om gehoorzaam, nederig en bescheiden te zijn en met die bagage stapte ik de Nederlandse samenleving in. Het duurde lang voordat ik inzag dat het niet vanzelfsprekend is dat mijn broers veel meer mogen, kunnen en bereiken dan ik.

Daarom – en dat zeg ik speciaal tegen de allochtone moeders hier:
Ik hoop dat u beseft dat alles wat u nu doet, besluit of nalaat gevolgen heeft voor uw dochters en kleindochters – maar ook voor uw zonen en kleinzonen. Als u nu kiest om de Nederlandse taal te leren, dan weet u zeker dat u dochter dat ook doet. Kiest u NU om te werken dan is het voor uw dochter vanzelfsprekend dat zij ook gaat werken.

Zo leert u uw dochter dat het voor een vrouw normaal is om te participeren, om mee te doen. U kunt de toekomst van uw dochters veranderen, alle strijd die u nu levert hoeft niet meer door uw dochters gestreden te worden. Dat hebben wij van onze Nederlandse vrouwen, onze Nederlandse moeders en grootmoeders geleerd.

Beste dames,
Er moet in Nederland nog een boel gebeuren. En niet alleen in allochtone kringen hoor - Kom op dames, kijk toch naar Oldenzaal, hoeveel vrouwelijk wethouders hebben wij ? Hoeveel vrouwelijke burgemeesters hebben wij in Oldenzaal gehad ? hoeveel topfuncties in het bedrijfsleven worden hier door vrouwen bekleed?
Hoeveel ??

We hebben in Nederland zelfs nog een politieke partij met 25.000 leden die zich niet schaamt om te zeggen dat vrouwen niet mogen stemmen en niet gekozen mogen worden. We hebben dus nog steeds niet bereikt wat we willen: de vanzelfsprekendheid dat vrouwen gelijk zijn aan mannen.

Zolang er in Nederland nog opvanghuizen voor vrouwen nodig zijn, zolang er in Nederland nog meiden uitgehuwelijkt worden, zolang vrouwen bij de SGP niet mogen stemmen en zolang Oldenzaal geen vrouwelijke burgemeester heeft, is het wat mij betreft out-of-the-question dat we de internationale vrouwendag opheffen.

Ik wil alle vrouwen die voor u en mij gestreden hebben, bedanken. De Pauli Morh’s, de Carry Abbenhues –en , de Joke Nieuwenhuizen en de Ria Holsheimers hebben een voorbeeldfunctie voor mij. Met veel overtuiging neem ik het stokje van ze over. De Internationale vrouwendag 2009 is geen eindstation, voor MIJ is het een START, voor u OOK ?

Dank u wel voor uw aandacht.

Attiya Tunc
Statenlid PvdA Overijssel