Met 68 tegen 32 verloren !

Wat een domper was dat. In het minutenfestival, dat aan ons voorbij trok, leek het er af en toe nog wel aardig op, maar de applausmachine liet zich steeds uitbundiger op de verkeerde momenten horen, bijvoorbeeld bij de zwaar aangezette en oh zo overduidelijk gespeelde emotie van Eurlings. Zo fout geregisseerd.

Want geregisseerd is er natuurlijk wel degelijk. Wat te denken van de volgorde der dingen. Eerst mochten Koppejan en Ferrier uitvoerig hun tegengeluid laten horen, maar wat later daarna “toevalligerwijs” als laatste pal voor de stemmingen werd de voorstander met allochtone roots in stelling gebracht. En omdat het laatste altijd het best blijft hangen, scheelde dat volgens mij toch weer procenten.

Hoe dan ook wij zitten met de gebakken peren en inmiddels hebben ze de twee dissidenten ook al weer zorgvuldig ingepakt en kan het kabinet Rutte-Verhagen aan de slag.

De slag is dus verloren.

Maar de oorlog niet, want wat wel een lichtpunt is, dat het contingent tegenstemmers een derde deel van de CDA-aanhang betreft. Dat is zonder meer winst te noemen.

Het is winst, omdat het zichtbaar voor de hele natie naar buiten kwam en het is winst, omdat het veelal mensen betreft, die nu niet rustig achterover zullen blijven leunen. Dus er is reuring en er zal meer reuring komen. Dat zal ook zijn uitwerking hebben in de CDA-fractie en de speelruimte beperken van het kabinet bij de uitwerking van het regeerakkoord.

Ik voorspel, dat ze de rit niet uitzitten.

Tenslotte heb ik de rol van Klink en Hirsch Ballin met bewondering gade geslagen. Integer en zonder gespeelde emotie gaven zij er blijk van Christen Democraten te zijn, zoals ik die in mijn vorige artikel had beschreven, die pal staan voor hun idealen en daarmee niet wensen te marchanderen.