Statenperiode 2007-2011 op z’n eind

In de Statenzaal en de Commissies hoor je steeds vaker de opmerkingen: “Dat is een beslissing, die de nieuwe Staten moeten nemen” of “Wij moeten de nieuwe Staten niet voor de voeten willen lopen”. Dat is een duidelijke aankondiging van het eind van een periode.  Ik ga nu nog geen samenvatting geven van die periode, maar er even op een andere wijze bij stil staan.

Ik vind het eind van zo’n bestuurlijke periode altijd iets triestigs hebben. Je hebt vier jaar lang vrij intensief met je eigen fractie en met andere fracties samengewerkt en dat stopt dan.
Zeker voor mensen, die niet terugkomen, en als dat dan ook nog niet hun eigen keuze is, is dat niet altijd even leuk. Politiek is dan hard, (bijna) onredelijk soms.

Bij onderstaand voorbeeld is het niet de bedoeling om mensen, commissies, besturen of organen verwijten te maken, want die doen allemaal hun best om het zo goed mogelijk doen. Het gaat er om, dat we ons de gevolgen van onze systematiek eens moeten realiseren. 

Voorbeeld:
Je hebt goed tot uitstekend gefunctioneerd als statenlid.
Bij het opstellen van de nieuwe lijst heb je de pech, dat er in jouw regio nog vier goede kandidaten zijn, jouw leeftijdsgroep is al oververtegenwoordigd, de man-vrouw verhouding werkt je ook nog eens tegen en zo ook de noodzaak tot vernieuwing voor de lijst.
Dan is jouw inzet en kwaliteit van de voorbije 4 of 8 jaar ineens volledig ondergeschikt aan dat soort criteria.

Vervolgens chargeer ik even:  Er komt een groslijstcommissie, die één keer met je praat.  Ze stellen een lijstvolgorde op aan de hand van de bovengenoemde criteria en dan wordt die vastgesteld door een vergadering van mensen, waarvan  het merendeel nog nooit de Statenzaal van binnen heeft gezien, laat staan intensief gevolgd heeft, wat je allemaal hebt gedaan.

En dan sta je plotsklaps op een volstrekt onverkiesbare plaats. Dat is erg zuur, dat heb je niet verdiend, omdat je goed was en dat voelt als onrecht.. Dat geldt niet alleen voor de PvdA, je ziet dat in alle politieke partijen.

De zorgvuldigheid van dit proces moet beter, moet menselijker. Je kunt niet voorkomen, dat er mensen teleurgesteld zijn, maar het moet wel zo zijn, dat het voor mensen acceptabel te maken is.

Ik heb er nu niet zo even een pasklare oplossing voor, maar volgens mij moet het wel anders. Denk eens mee!

Het moet eerlijker.