Het Spel

30-05-2010 - door PvdA Gedeputeerde Dick Buursink

Treurig wordt ik van de voorspelbaarheid van campagnes bij verkiezingen. Het lijkt journalisten niet om de kwaliteit van de kandidaten, partijen of programma’s te gaan, maar om het creëren van een beeld van de politici. Met toenemende afkeer kijk ik er naar, en betrap me er op dat, hoewel politiek zeer geëngageerd, ik het eigenlijk niet meer wil volgen. Niet meer meegaan in de hysterie van polls, de hijgerigheid van politieke verslaggevers, de ongenuanceerde stellingname van sommige politici en het proberen te beschadigen van ‘de ander’. Kieswijzers die een schijn van objectiviteit oproepen terwijl ik na 58 jaar echt wel weet dat ‘mensen’ het verschil maken.

Ik vertrouw in toenemende mate op mijn intuïtie en mensenkennis bij de keuze van de kandidaten. Eerlijk gezegd hoop ik dat veel mensen dat doen. Ik wil gewoon een bestuur dat werkt aan een betere samenleving. Een regering die samen werkt aan een degelijk bestuur. Waarbij ik accepteer dat ik in tijden van crisis verworven rechten ter discussie komen. Dat het in een gemiddeld huishouden niet anders gaat. Als het inkomen terug loopt moet de buikriem aangehaald. Kan niet alles meer dat eerst wel kon. Is de nieuwe auto of de vakantie of een andere fiets even niet aan de orde. Natuurlijk is het interessant om te zien dat de ene partij vooral het bedrijfsleven wil ontzien en de andere partij de ouderen. Dat is het wezen van de democratie. Iedere partij maakt haar eigen keuzes, maar ik ga er wel van uit dat de meerderheid een richting kiest en dat ik me daar bij neer te leggen heb.

Politici beoordeel ik vooral op hun betrouwbaarheid. Op hun vermogen om te binden. Op hun vermogen om coalities aan te gaan, meerderheden te organiseren voor standpunten en anderen iets te gunnen. Er moet gewoon bestuurd worden. ‘Politiek is het gezaghebbend maken van keuzes’, leerde ik al op het voortgezet onderwijs. Kiezen dus, met gevoel. Zoals ik dat thuis ook gaat. Daar blijf ik – ook mijn PvdA- op beoordelen. Het zal wel naïef zijn maar ik blijf het toch maar volhouden.